Τερμιτομπλόγκ

     Απόγευμα, ψιλόβροχο κι εγώ βρίσκομαι να περπατάω στις όχθες ενός ξεροπόταμου, κάπου πάνω στον πλανήτη μας και να φαντάζομαι εικόνες μονολογώντας...

     Κατ αρχήν, θα μπορούσε εδώ να βρίσκεται ένα ολόκληρο πλωτό ποτάμι και να μπορείς να πάρεις το καραβάκι να πας πιο πάνω πίνοντας τον καφέ σου. Δε θα μπορούσε? Από την άλλη, που να βρεθεί τόσο νερό. Μαζεύτηκε όλο στη θάλασσα και όσο περίσσεψε, μοιράστηκε σε άλλα ποτάμια, σε χώρες με λιγότερη ίσως θάλασσα από τη δική μας. Ούτε κι αυτό όμως είναι σίγουρο.

     Συνέχισα να βαδίζω αντίθετα με το ρεύμα του ποταμού, ποιο ρεύμα δηλαδή, αφού νερό δεν είχε, ούτε καν αυτό το θολό μαύρο που βλέπει κανείς μετά από αποφράξεις βόθρων σε καμιά διπλανή γειτονιά. Καλύτερα πάντως γιατί δε μύριζε κι όλας..

     Πως μας κατάντησαν έτσι.. Να παραμιλάμε στο δρόμο.. γέμισε η Ευρώπη και η Ελλάδα παλαβούς πολιτικούς. Πως ρε φίλε θα βγουν όλα αυτά? Που τα σκαρφιστήκατε όλα μαζί? Επειδή δηλαδή εσύ μεγάλωσες μέσα σε παλάτι και σε προόριζαν για το χρυσό κλουβί πρέπει να πεθάνουν οι υπόλοιποι?

     "Δούλευα πριν", άκουσα να λέει αυτός ο υπουργός που φιλοδοξεί να αναλάβει τα ηνία σε ένα διαλυμένο από τις αποφάσεις του κόμμα, "δεν ήμουν πάντα χορτάτος". Ναι αλλά το ξέχασες αδερφέ. Έγινες χειρότερος από εκείνον που δεν πείνασε ποτέ στη ζωή του. Γιατί αυτός ήταν πάντα χορτασμένος και δεν είχε τέτοια κόμπλεξ. Ενώ εσύ γέμισες την κοιλιά σου τώρα και θέλεις να πεθάνουν οι υπόλοιποι. Στην Τουρκοκρατία θα σε λέγαν γενίτσαρο. Μην κόψεις λέξη από όσα λέω. Γενίτσαρος με ένα μεγάλο λοφίο. Όλο δικό σου..

     Συνέχισα το δρόμο μου παράλληλα με την κοίτη του ξεροπόταμου και άρχισα να κλωτσάω ένα ένα τα χαλίκια.. Από μικρός είχα να το κάνω αυτό. Περπατούσα και νόμιζα ότι είχα τότε προβλήματα, δηλαδή είχα τα προβλήματα που είχε η ηλικία, κάτι που δεν πήγαινα όπου ήθελα, κάτι που είχα χτυπήσει πέφτοντας από το παιχνίδι κάτω, όλο και κάτι είχα. Λογικά πράγματα είχα. Τώρα όλα είναι παράλογα. Τώρα, εκατομμυριούχοι πολιτικοί μας καλούν να κάνουμε θυσίες, να πεινάσουμε, να χρωστάμε τα μαλλιά της κεφαλής μας και αυτοί να κάθονται να παρακολουθούν τις αντιδράσεις μας μέσα από τη τζαμαρία πεντάστερων ξενοδοχείων, όταν βέβαια δεν ταξιδεύουν αεροπορικώς για την Ευρώπη και την Αμερική..

     Αυτό όμως που με πειράζει, είναι ότι δε μας λένε την αλήθεια. Δε μας λένε π.χ. "πρέπει να πεθάνετε μερικοί, να λιγοστέψουμε" ή "θέλουμε να σας καταστρέψουμε". Δεν το λένε. Λένε "ελάτε να σας σώσουμε" και στο ένα χέρι κρατάνε το τσεκούρι και στο άλλο τον γδάρτη. Έτσι σώζουν από τη μίζερη ζωή τους και τα αρνιά το Πάσχα. "Έλα εδώ καλό μου" λένε στο αρνάκι "ένα να σε σώσω εγώ, ωχουτο έρχεται" ή κάπως έτσι. Βοσκός δεν έχω κάνει για να έχω καλύτερη εικόνα, αλλά φαντάζομαι πως έτσι θα συμβαίνει, ακριβώς γιατί το ίδιο μας κάνουν και εμάς τώρα.

     Δε θα ασχοληθώ με τους υποψήφιους γερολαδάδες της κατοχής, που "γουστάρουν μνημόνιο", οι οποίοι έχοντας κάτι στην άκρη, νομίζουν ότι θα σωθούν περιμένοντας να καταστραφούν οι υπόλοιποι και να επιπλεύσουν οι ίδιοι.Γιατί και οι φελοί επιπλέουν, αλλά παραμένουν φελοί. Αυτοί, αν καταλάβουν ποτέ τι έγινε στην Ελλάδα, εγώ θα γίνω καμήλα και θα κάνω βόλτα στην έρημο της Σαχάρα.

    Μ αυτά και μ αυτά έφτασα σ ένα γεφυράκι και στέκομαι στη μέση του. Βλέπω να πλησιάζει προς την πλευρά μου ένα ποταμόπλοιο. Σε λίγο θα περάσει κάτω από τα πόδια μου. Στο κατάστρωμα διακρίνω ανθρώπους να κάθονται στα τραπεζάκια και να απολαμβάνουν τον καφέ τους κουβεντιάζοντας μεταξύ τους, θαυμάζοντας το γύρω τοπίο ή μονολογώντας σαν και μένα. Που και που, κλωτσάνε και κανένα χαλίκι..

Kαλησπέρα..

Από termitis στις Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012 @ Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012 10:19 μμ
Permalink
Tags: καραντι , kuro siwo , θάνος μικρούτσικος , music